Posted on 1 Reactie

De M van Munnekeburen

Met een gouden randje
Met een gouden randje

Een paar dagen die een week lijken. We zijn de eerste dag al vroeg welkom in het Velthuijsje, een heerlijk huisje net buiten Munnekeburen. Mijn favoriete plek is meteen de eettafel, die op een kleine verhoging in de huiskamer staat. Met een mooie houten vloer eronder en ramen met uitzicht tot zo ver ik kan kijken. Een paar tijdschriften, mijn notitieboekje en vulpen. Koffie onder een vers geklopt dakje van melk. En na een beetje speuren in de kastjes het perfecte schoteltje voor wat chocola. Hier kan ik zitten. Kijken. Zijn. Hier kan ik schrijven. Hier wil ik heel weinig doen en gaat de tijd me te snel.

Om die te vertragen doe ik de afwas met de hand, terwijl de hoenders in hun leukste verenpakjes voorbij scharrelen. Loop ik met Tommy alleen maar tot de brug en weer terug, terwijl hij zich zo diep als zijn neus lang is de rietbergen insnuift. En af en toe dwarrelt er een gouden blaadje uit de populieren. We zitten. Kijken. Zijn. Herfstig fris in de middagzon. Op de boomstammen op stapel, die me aan de woorden van mijn lievelingsdichter Willem Hussem doen denken:

Het Velthuijsje
Het Velthuijsje

al dat hout

al dat hout
bij de haard
voor één vuur

warmte vergt
jaren groei

Het is overal. Ik zie en zeg het zo vaak.  Drie dagen met een gouden randje.

Minke

 

 

 

Posted on Geef een reactie

Emigreren 2.0, dat bruist!

De familie POS Collection
De familie POS Collection

Zo sta je een paar jaar samen op het schoolplein en zo is je vriendin al bijna een half jaar naar de andere kant van de wereld verhuisd om samen met drie andere Nederlandse families mee te doen aan het televisie-programma Helemaal het einde. Hoewel Chili een royaal aantal vlieguren en duizenden kilometers verderop ligt, vallen de uren tijdsverschil mee. En dus kan Donald af en toe bellen met zijn oude vriendje Bjorn en ik met Ilona. We kunnen natuurlijk appen wat we willen en wij zien ze iedere maandagavond op televisie. Wel met vier weken vertraging, maar dat loopt dan weer synchroon met het tempo van de papieren post. Maar uiteindelijk belandde mijn poëziekaart Paklijst toch in de vensterbank van hun cabana op La Sirena.

Zoals Ilona gisteren bij RTL Late Night aan Humberto Tan vertelde: dit is emigreren 2.0. En dat dat bruist, bewijzen ze met de export van Chileense bubbels naar Nederland. Speciaal daarvoor was Ilona deze week weer een aantal dagen op Hollandse bodem. Maandag zag ik haar nog op televisie, dinsdag in het echt. Een beetje vervreemdend dat de duizenden kilometers verderop opeens elkaars armen waren, maar meteen ook weer vertrouwd. En toen de deal met hun importeur rond was vroeg Ilona – omdat die niet alleen fans heeft, maar ook fan van mijn woorden is – mij om tekst over hun nieuwe bubbels te schrijven voor op de website van wijnvoordeel.nl. Als je deze link volgt, kun je daar mijn tekst lezen.  Want natuurlijk ben ik trots op deze opdracht. Voor de liefhebber: je kunt daar deze bubbels ook meteen bestellen, heb je ze eind juli in huis. Als ik dan op 1 augustus de eerste fles heb laten knallen, laat ik daarin ons volgende pos-tstuk te zee!