Geplaatst op Geef een reactie

De M van mee naar huis

Slow down
Slow down

Een dag om nog lang van na te genieten. Eerst tegen de wind in. Tot die paal daar. Nog wat verder. De volgende paal. En de volgende. De bal nog een keer gooien. En nog een keer. En weer. In het harde zand voetafdrukken die kriskrassen. Hondenafdrukken die zijn galopperen verraden als hij de kleinste zeevogels op van die trippelpootjes achterna jaagt. Ze  langer nakijken dan ze op zee verdwenen zijn.

Het kabbelen. Het luchtledige. Het vrije. Het springen. Schoppen door het schuim.  Water maken als een golf toch hoger blijkt dan zijn laarzen. Schelpen laten kraken. En daartussen de mooiste zoeken om te koesteren voor thuis.

Vers aangespoeld

Van zout naar zoet
Van zout naar zoet

Dan. Dan uiteindelijk met wind mee om onze oren toch ook weer terug. In het vers aangespoeld strandpaviljoen Nautilus aan Zee – net nog niet helemaal af, maar ‘vreugde zit in alles’ dus bent u van harte welkom en dat voelen wij ons ook – is het heerlijk zitten in een hoek die voor ons lijkt te zijn gemaakt.

Schapenvachtjes, kussentjes, perfecte tafeltjes, koffie, appeltaart, taart met roze, slagroom en natuurlijk ‘een bak water voor de hond’. Toen ik nog van een hond droomde, leek dat me altijd al heerlijk. Dat de hond ook wat aangeboden krijgt. Zoet water na al dat zout. Thuis wassen we daarin met zorg de schelpen. Het zand daaruit schuurt nog dagen de hoeken van de gootsteen schoon als souvenir.

Zilte zoen,

Minke

Geplaatst op 1 Reactie

De M van Munnekeburen

Met een gouden randje
Met een gouden randje

Een paar dagen die een week lijken. We zijn de eerste dag al vroeg welkom in het Velthuijsje, een heerlijk huisje net buiten Munnekeburen. Mijn favoriete plek is meteen de eettafel, die op een kleine verhoging in de huiskamer staat. Met een mooie houten vloer eronder en ramen met uitzicht tot zo ver ik kan kijken. Een paar tijdschriften, mijn notitieboekje en vulpen. Koffie onder een vers geklopt dakje van melk. En na een beetje speuren in de kastjes het perfecte schoteltje voor wat chocola. Hier kan ik zitten. Kijken. Zijn. Hier kan ik schrijven. Hier wil ik heel weinig doen en gaat de tijd me te snel.

Om die te vertragen doe ik de afwas met de hand, terwijl de hoenders in hun leukste verenpakjes voorbij scharrelen. Loop ik met Tommy alleen maar tot de brug en weer terug, terwijl hij zich zo diep als zijn neus lang is de rietbergen insnuift. En af en toe dwarrelt er een gouden blaadje uit de populieren. We zitten. Kijken. Zijn. Herfstig fris in de middagzon. Op de boomstammen op stapel, die me aan de woorden van mijn lievelingsdichter Willem Hussem doen denken:

Het Velthuijsje
Het Velthuijsje

al dat hout

al dat hout
bij de haard
voor één vuur

warmte vergt
jaren groei

Het is overal. Ik zie en zeg het zo vaak.  Drie dagen met een gouden randje.

Minke